Hosting Node.js bez administrowania serwerem

Na tym, który poda zmienna środowiskowa PORT, czyli process.env.PORT w kodzie. Numeru nie wybierasz: przydzielamy go z puli 3001–3099 na Twoim kontenerze, a serwer WWW kieruje na niego ruch z domeny. Aplikacja ma nasłuchiwać na adresie lokalnym, nie na wszystkich interfejsach.

Kod trafia do katalogu ~/apps/<nazwa> w Twoim koncie, a plikiem startowym jest server.js. To konwencja, nie pole do wypełnienia. Dzięki temu uruchomienie wygląda tak samo na każdym koncie i da się o nim rozmawiać przez telefon.

System podnosi ją sam, z rosnącym odstępem między próbami, bo przyczyną bywa coś po naszej stronie, na przykład restart wspólnej bazy. Awaria, która mija w ciągu 7 minut, leczy się więc sama i nie musisz o niej wiedzieć. Trwała kończy się inaczej: limit to 12 prób w oknie 15 minut, a po nim aplikacja trafia w stan „nie działa” zamiast w nieskończoność obciążać serwer, w naszym pomiarze 8 minut od pierwszego upadku. Panel pokazuje stan i ogon logu, więc widzisz, co się stało.

Odmowę z powodem, nie „gotowe”. Po uruchomieniu czekamy 5 sekund i sprawdzamy, czy proces się utrzymał. Jeśli nie, dodanie kończy się błędem, a w komunikacie dostajesz ogon logu. To jedyny ekran, na którym dowiadujesz się, dlaczego Twój kod nie wstał, więc nie zastępujemy go zielonym znaczkiem.

Tak, jeśli stoją na rozłącznych podścieżkach, na przykład /api i /panel. Aplikacja pod korzeniem domeny zajmuje ją całą i wtedy druga już się nie zmieści. Próba wpięcia nachodzącej ścieżki kończy się jasną odmową z nazwą kolidującej aplikacji, a nie cichym „wpięte, ale nieosiągalne”.

W pliku swojej aplikacji, nie w pliku środowiska usługi. Ten drugi odtwarzamy przy każdej zmianie ustawień aplikacji i niesie tylko PORT oraz NODE_ENV, więc Twoje dopiski by z niego zniknęły, i to w najmniej spodziewanym momencie.

Technicznie tak, ale nie polecamy. Start ma SFTP, czyli kopiowanie plików bez powłoki, a panel odmawia jej włączenia, bo pakiet jej nie zawiera. Bez powłoki nie wykonasz na serwerze npm install ani npm run build, więc musiałbyś budować zależności u siebie i wgrywać cały katalog node_modules. Każda aktualizacja zależności oznacza wtedy ponowne wysłanie tego katalogu przez SFTP, a jego zawartość liczy się do dysku pakietu, którego w Start jest 10 GB. Dlatego Node zaczynamy od pakietu Standard.

Do pracy przez SSH: na życzenie instalujemy taką wersję w Twoim katalogu domowym, obok wersji z obrazu, i zbudujesz nią paczkę czy uruchomisz narzędzie. Ale aplikacja prowadzona z panelu chodzi wyłącznie na wersjach z obrazu (20, 22, 24): jej polecenie startowe wskazuje na interpreter z obrazu wprost, a dodanie aplikacji z inną wersją kończy się odmową, nie cichym podstawieniem innej. Jeśli Twój kod wymaga innej linii do URUCHOMIENIA, napisz do nas przed zamówieniem. Po zakupie tego nie obejdziemy.

Nie. Linia 20 zakończyła cykl wsparcia 30 kwietnia 2026 i od tego dnia nie dostaje już poprawek bezpieczeństwa od Node.js. Trzymamy ją, żeby starsze aplikacje w ogóle wstały, ale nową stawiaj na 22 albo 24.

Nie. Nie uruchamiamy Dockera ani obrazów kontenerowych. Aplikacja startuje jako zwykły proces w systemie, z katalogu, który wgrywasz. To jest hosting współdzielony z aplikacjami, nie platforma wdrożeniowa.

Nie. Nie ma wyzwalacza na wysłanie zmian do repozytorium i nie kompilujemy kodu za Ciebie. Instalację zależności i budowanie paczki uruchamiasz sam, przez SSH: git pull, npm install, npm run build, a potem restart z panelu. Dlatego powłoka jest tu warunkiem, a nie dodatkiem.

Nie. Redis w pakiecie słucha wyłącznie na gnieździe uniksowym w Twoim kontenerze, nie na 127.0.0.1:6379. Biblioteka, która umie tylko TCP, nie połączy się. ioredis łączy się przez gniazdo (opcja path).

Bezpłatnie przeniesiemy wszystkie Twoje strony na standardowym WordPressie albo PHP razem z pocztą ich domen. Dotyczy to każdego pakietu, także pocztowego. Aplikacja Node.js do tego zakresu nie należy: kod wgrywasz i uruchamiasz sam, według kroków wyżej. Stronę firmową i pocztę, które stoją obok aplikacji, przeniesiemy bezpłatnie.